Ordinacija psihijatra
Sa kabinetom za psihoterapiju
Dr. Sandić
Zadnje dodano
12/04/11
Značajnije stručne publikacije: Na pragu "Velike debate", i danas, 2010? Više
Tel.: ++ 387 33 645 112
Psihoterapija
Analitičke (psihodinamske) psihoterapije
a) Psihoanaliza je metod rada u kome se, specifično, koriste sljedeće manipulacije: konfrontacija, klarifikacija, interpretacija i prorada. Konfrontacija predstavlja prvu operaciju u analiziranju psihopatoloških fenomena koje ispoljava dati pacijent. Ovim manevrom pacijentu se konfliktni sadržaj približava tako da mu biva jasan, i kao takav prepoznatljiv od strane njegovog svjesnog ega. Klarifikacija podrazumijeva korišćenje onih manevara od strane terapeuta kojima se posmatrani psihopatološki fenomen postavlja u oštar fokus klijenta. Treći korak u analiziranju označen je terminom interpretacija. Ovo je procedura po kojoj se psihoanaliza i analitičke tehnike esencijalno razlikuju od neanalitičkih psihoterapija. Naime, interpretacijom pacijent biva svjestan svojih infantilnih nagonsko – afektivnih poriva, kao i infantilnih zabrana. Interpretacijom se tako nesvjesni fenomen (infantilni zahtjevi ida tj. nagonske sfere i zabrane koje potiču također od infantilnog stratuma superega tj. savjesti) čine svjesnima i prepoznatljivima klijentu. Ovaj manevar ogleda se u Freud-ovoj rečenici: „Gdje je bio id neka bude ego“. Završna procedura analiziranja predstavlja proradu tzv. perlaboraciju. Ovo znači da se uvijek iznova, koristeći klijentov materijal koji iznosi tokom seanse, prorađuju njegovi nesvjesni otpori koji onemogućavaju napredak terapije. Oslobađajući se neurotskog konflikta pacijent, imanentno svom zdravom dijelu ličnosti, pronalazi i utvrđuje zdravije načine funkcionisanja.
b) Psihoanalitički orijentisana ili tzv. ekspresivna psihoterapija svoj metod rada bazira na osnovama psihoanalitičke teorije. Esencijalna razlika između nje i psihoanalize ogleda se u tome što se ekspresivnom psihoterapijom ostvaruju skromniji ciljevi, kao i da se provodi u široj populaciji. Koristi se manja učestalost seansi (jedan do dva puta sedmično, a kod psihoanalize svaki dan). Ovaj psihoterapijski postupak je takve prirode da je pacijent primoran zauzeti znatno aktivniji stav nego što je to u toku sprovođenja psihoanalize. Manipulacije su istovjetne onima koje se koriste u klasičnoj psihoanalizi.
c) Kratka dinamska psihoterapija je veoma zahtjevan terapijski pristup. Tokom njegovog provođenja fokusira se pacijentov konflikt ili neka situacija koji se potom analiziraju. Ovaj terapijski metod uveo je D.H.Malan koji trajanje terapijskog procesa uokviruje u deset seansi. Neki terapeuti smatraju da je ipak potrebno, za ovakav rad, dvadeset do trideset seansi. Potrebno je napomenuti da se prije provođenja ovog psihoterapijskog postupka obavezno rade opsežna psihološka testiranja snaga ega, mehanizama ego odbrane itd.
d) Grupna analiza je nastala na teoretskim osnovama psihoanalize. Njen osnivač je Fux. Analitički postupak se provodi u grupi od 6 do 8 pacijenata (mala grupa), 10 do 15 pacijenata (srednja grupa), iznad 15 pacijenata (velika grupa). Osnovu za provođenje grupne analize predstavljaju interpersonalne reakcije pacijenata kojima se formira tzv. grupni matriks. Grupna analiza se provodi tako što se radi analiza cijele grupe u kojoj i pacijenti aktivno učestvuju, ali isto tako moguće je raditi i analizu pacijenta u grupi.
e) Porodična i partnerska psihoterapija obavlja se tako što se uz pomoć terapeuta članovi porodice suočavaju s patološkim oblicima komunikacije koje svjesno, ili pak nesvjesno, gaje unutar porodičnog miljea. Istovremeno tokom ovog procesa istražuju se novi, prilagođeniji oblici interpersonalnih odnosa, te se radi na podršci prilikom usvajanja istih u datom porodičnom okruženju. Porodična psihoterapija može se raditi na bazi osnova psihoanalitčki orijentisane psihoterapije, teorije objektnih odnosa i teorija komunikacije.
f) Analitička psihodrama je psihoterapijski metod čiji je tvorac J.L.Moreno. Ona se provodi tako što se pacijentu zada određena uloga s ciljem da je odigra i na taj način se suči s vlastitom patologijom. Trajanje jedne seanse iznosi 20 minuta. Terapeut je najčešće pasivan.
g) Sugestivne psihoterapije su manevri pristupa pacijentu koji se, u širem obliku, upotrebljavaju prilikom svake psihijatrijske intervencije. Pacijentova regresivna situacija provocirana je njegovom bolešću. Urgožen, on se uvijek osjeća u većoj ili manjoj mjeri infantilnim. Stoga pacijent ima neodložnu potrebu da psihoterapeuta sagleda kao zrelu osobu, reprezentanta roditeljske figure od koje očekuje zaštitu. Stoga je i esencijalna odlika sugestivnih psihoterapija upravo sugestivno djelovanje na pacijenta.
U okviru sugestivnih psihoterapija razlikuju se: larvirana sugestija, hipnoza, autogeni trening, suportivno – verbalna psihoterapija.
Larvirana sugestija se koristi u prikrivenom, larviranom obliku. Psihijatar, odnosno psihoterapeut, je uvijek koristi kad pacijentu ordinira medikament. Naime, kroz empatijski odnos koji ispoljava prema pacijentovoj patnji, ordinirajući mu psihofarmak terapeut 'propisuje i samoga sebe'. Ne smije se zaboraviti da pacijent često nesvjesno identificira lijek s ljekarom. U ovu svrhu djelomično se koriste i pojedini fizikalni tretmani, kao npr. balneoterapije.
Hipnoterapijom se pacijentu otklanjaju patološki simptomi tako što se ovaj uvodi u hipnoidno stanje svijesti. U ovom stanju terapeut mu daje komande. Njihov učinak vodi ka tome da pacijent potiskuje psihopatološku simptomatologiju koja ga je dovela na tretman. Obzirom da se ista ne razrješava, šanse za njeno ponovno aktiviranje uvijek su prisutne makar u latentnom obliku. Tako se ponovni proboj patološkog nesvjesnog sadržaja u svijest pacijenta može iskazati istom ili drugačijom simptomatologijom.
Autogeni trening (AT) je svrstan kako u psihoterapijsk esuportivne tehnike, tako i u tehnike dubinske relaksacije. Zasniva se na klijentovoj pasivnoj koncentraciji na opažanje zadatih tjelesnih senzacija koje, u početku, diktira terapeut. Tokom sprovođenja AT-a klijent se podučava kako da sam ovlada postizanjem tzv. autogenog stanja. Tada klijent ovu tehniku sprovodi samostalno, tj. kao autosugestivni tretman. Bivanjem u autogenom stanju, u kome su kvalitet svijesti te observacija pojedinih personalnih sadržaja unekolikodrugačiji no u uobičajenom budnom stanju svijesti, klijent je i u prilici da spozna i potom koriguje određene lične sadržaje koji ga ometaju u zdravijem funkcionisanju. Ovo se olakšava upotrebom odabranih formula (gesla).
Suportivno – verbalna psihoterapija zasniva se na sugestivnim manevrima koje terapeut upućuje pacijentu. Pod ovim terminom se podrazumijeva suportivna psihoterapija u užem smislu. Manevri koji se koriste u ovom postupku su: konfrontacija, klarifikacija i prorada. Koristeći se ovom tehnikom terapeut ojačava zdrave ego odbrane pacijenta. Tako on preusmjerava kvalitet klijentove reakcije na nelagodne sadržaje. Pokreću se zrelije odbrane, te se na ovaj način ličnost lakše nosi s konfliktnim sadržajima koji je i inače energetski slabe.
Istorijat psihoterapije
Analitičke (psihodinamske) psihoterapije
Neanalitičke psihoterapije
Metoda aktivne imaginacije Phyllis Krystal
a) Psihoanaliza je metod rada u kome se, specifično, koriste sljedeće manipulacije: konfrontacija, klarifikacija, interpretacija i prorada. Konfrontacija predstavlja prvu operaciju u analiziranju psihopatoloških fenomena koje ispoljava dati pacijent. Ovim manevrom pacijentu se konfliktni sadržaj približava tako da mu biva jasan, i kao takav prepoznatljiv od strane njegovog svjesnog ega. Klarifikacija podrazumijeva korišćenje onih manevara od strane terapeuta kojima se posmatrani psihopatološki fenomen postavlja u oštar fokus klijenta. Treći korak u analiziranju označen je terminom interpretacija. Ovo je procedura po kojoj se psihoanaliza i analitičke tehnike esencijalno razlikuju od neanalitičkih psihoterapija. Naime, interpretacijom pacijent biva svjestan svojih infantilnih nagonsko – afektivnih poriva, kao i infantilnih zabrana. Interpretacijom se tako nesvjesni fenomen (infantilni zahtjevi ida tj. nagonske sfere i zabrane koje potiču također od infantilnog stratuma superega tj. savjesti) čine svjesnima i prepoznatljivima klijentu. Ovaj manevar ogleda se u Freud-ovoj rečenici: „Gdje je bio id neka bude ego“. Završna procedura analiziranja predstavlja proradu tzv. perlaboraciju. Ovo znači da se uvijek iznova, koristeći klijentov materijal koji iznosi tokom seanse, prorađuju njegovi nesvjesni otpori koji onemogućavaju napredak terapije. Oslobađajući se neurotskog konflikta pacijent, imanentno svom zdravom dijelu ličnosti, pronalazi i utvrđuje zdravije načine funkcionisanja.
b) Psihoanalitički orijentisana ili tzv. ekspresivna psihoterapija svoj metod rada bazira na osnovama psihoanalitičke teorije. Esencijalna razlika između nje i psihoanalize ogleda se u tome što se ekspresivnom psihoterapijom ostvaruju skromniji ciljevi, kao i da se provodi u široj populaciji. Koristi se manja učestalost seansi (jedan do dva puta sedmično, a kod psihoanalize svaki dan). Ovaj psihoterapijski postupak je takve prirode da je pacijent primoran zauzeti znatno aktivniji stav nego što je to u toku sprovođenja psihoanalize. Manipulacije su istovjetne onima koje se koriste u klasičnoj psihoanalizi.
c) Kratka dinamska psihoterapija je veoma zahtjevan terapijski pristup. Tokom njegovog provođenja fokusira se pacijentov konflikt ili neka situacija koji se potom analiziraju. Ovaj terapijski metod uveo je D.H.Malan koji trajanje terapijskog procesa uokviruje u deset seansi. Neki terapeuti smatraju da je ipak potrebno, za ovakav rad, dvadeset do trideset seansi. Potrebno je napomenuti da se prije provođenja ovog psihoterapijskog postupka obavezno rade opsežna psihološka testiranja snaga ega, mehanizama ego odbrane itd.
d) Grupna analiza je nastala na teoretskim osnovama psihoanalize. Njen osnivač je Fux. Analitički postupak se provodi u grupi od 6 do 8 pacijenata (mala grupa), 10 do 15 pacijenata (srednja grupa), iznad 15 pacijenata (velika grupa). Osnovu za provođenje grupne analize predstavljaju interpersonalne reakcije pacijenata kojima se formira tzv. grupni matriks. Grupna analiza se provodi tako što se radi analiza cijele grupe u kojoj i pacijenti aktivno učestvuju, ali isto tako moguće je raditi i analizu pacijenta u grupi.
e) Porodična i partnerska psihoterapija obavlja se tako što se uz pomoć terapeuta članovi porodice suočavaju s patološkim oblicima komunikacije koje svjesno, ili pak nesvjesno, gaje unutar porodičnog miljea. Istovremeno tokom ovog procesa istražuju se novi, prilagođeniji oblici interpersonalnih odnosa, te se radi na podršci prilikom usvajanja istih u datom porodičnom okruženju. Porodična psihoterapija može se raditi na bazi osnova psihoanalitčki orijentisane psihoterapije, teorije objektnih odnosa i teorija komunikacije.
f) Analitička psihodrama je psihoterapijski metod čiji je tvorac J.L.Moreno. Ona se provodi tako što se pacijentu zada određena uloga s ciljem da je odigra i na taj način se suči s vlastitom patologijom. Trajanje jedne seanse iznosi 20 minuta. Terapeut je najčešće pasivan.
g) Sugestivne psihoterapije su manevri pristupa pacijentu koji se, u širem obliku, upotrebljavaju prilikom svake psihijatrijske intervencije. Pacijentova regresivna situacija provocirana je njegovom bolešću. Urgožen, on se uvijek osjeća u većoj ili manjoj mjeri infantilnim. Stoga pacijent ima neodložnu potrebu da psihoterapeuta sagleda kao zrelu osobu, reprezentanta roditeljske figure od koje očekuje zaštitu. Stoga je i esencijalna odlika sugestivnih psihoterapija upravo sugestivno djelovanje na pacijenta.
U okviru sugestivnih psihoterapija razlikuju se: larvirana sugestija, hipnoza, autogeni trening, suportivno – verbalna psihoterapija.
Larvirana sugestija se koristi u prikrivenom, larviranom obliku. Psihijatar, odnosno psihoterapeut, je uvijek koristi kad pacijentu ordinira medikament. Naime, kroz empatijski odnos koji ispoljava prema pacijentovoj patnji, ordinirajući mu psihofarmak terapeut 'propisuje i samoga sebe'. Ne smije se zaboraviti da pacijent često nesvjesno identificira lijek s ljekarom. U ovu svrhu djelomično se koriste i pojedini fizikalni tretmani, kao npr. balneoterapije.
Hipnoterapijom se pacijentu otklanjaju patološki simptomi tako što se ovaj uvodi u hipnoidno stanje svijesti. U ovom stanju terapeut mu daje komande. Njihov učinak vodi ka tome da pacijent potiskuje psihopatološku simptomatologiju koja ga je dovela na tretman. Obzirom da se ista ne razrješava, šanse za njeno ponovno aktiviranje uvijek su prisutne makar u latentnom obliku. Tako se ponovni proboj patološkog nesvjesnog sadržaja u svijest pacijenta može iskazati istom ili drugačijom simptomatologijom.
Autogeni trening (AT) je svrstan kako u psihoterapijsk esuportivne tehnike, tako i u tehnike dubinske relaksacije. Zasniva se na klijentovoj pasivnoj koncentraciji na opažanje zadatih tjelesnih senzacija koje, u početku, diktira terapeut. Tokom sprovođenja AT-a klijent se podučava kako da sam ovlada postizanjem tzv. autogenog stanja. Tada klijent ovu tehniku sprovodi samostalno, tj. kao autosugestivni tretman. Bivanjem u autogenom stanju, u kome su kvalitet svijesti te observacija pojedinih personalnih sadržaja unekolikodrugačiji no u uobičajenom budnom stanju svijesti, klijent je i u prilici da spozna i potom koriguje određene lične sadržaje koji ga ometaju u zdravijem funkcionisanju. Ovo se olakšava upotrebom odabranih formula (gesla).
Suportivno – verbalna psihoterapija zasniva se na sugestivnim manevrima koje terapeut upućuje pacijentu. Pod ovim terminom se podrazumijeva suportivna psihoterapija u užem smislu. Manevri koji se koriste u ovom postupku su: konfrontacija, klarifikacija i prorada. Koristeći se ovom tehnikom terapeut ojačava zdrave ego odbrane pacijenta. Tako on preusmjerava kvalitet klijentove reakcije na nelagodne sadržaje. Pokreću se zrelije odbrane, te se na ovaj način ličnost lakše nosi s konfliktnim sadržajima koji je i inače energetski slabe.
Istorijat psihoterapije
Analitičke (psihodinamske) psihoterapije
Neanalitičke psihoterapije
Metoda aktivne imaginacije Phyllis Krystal